search
top

Resident Evil

Gra „Resident Evil” była świetna. Po prostu świetna, było w niej wszystko, czego potrzeba w gre nazwanej „survival horror”. W takich grach chodzi o to, by przetrwać. Kombinować i nie utonąć w wodach horroru, jaki zgotował nam los. Gra zawierała takie zaskakujące momenty, zwroty akcji i „straszaki”, że grając w nią człowiek naprawdę podskakiwał na wysokość sufitu.Jaki był jednak film? Z jednej strony był jednym wielkim rozczarowaniem – na co złożyły się dwa elementy. Pierwszym była forma – film był swojskim thrillerem sensacyjnym, gdzie na pierwszą scenę poszły kule od karabinów. W grze chodziło o gęsty klimat, jaki został wytworzony w pierwszych minutach i został przeciągnięty aż po ostatnie sekundy. W filmie liczyła się akcja, klimat został zepchnięty na drugi plan, i to było zabójstwo pomysłu. To jedna sprawa. Druga dotyczyła miejsca akcji. W grze chodziliśmy bohaterami po mieście Raccon, w którym panowały zombiaki. Film rozgrywał się w ogromnym laboratorium umieszczonym pod miastem. I to był wielki błąd, wykluczyło to możliwość oddania klimatu gry w pełnym wymiarze. W każdym razie nie był to najgorszy produkt. Będzie warty gdzieś siedem na dziesięć, zwłaszcza jeżeli wspomni się o tragicznej kontynuacji.

Rzeźba w epoce romańskiej

Rzeźba tej epoki była wykonywana a kamieniu. Przez to właśnie, ściśle związana była z architekturą. Płaskorzeźby umieszczano na fasadach murów kościelnych, na kapitelach kolumn i na ich trzonach, w niszach i zagłębieniach muru, oraz na ozdobnych obramieniach drzwi wejściowych, tak zwanych portalach. Umieszczano je zwłaszcza pod ich półkolistymi łukami, w tympanonach. Nad wejściem do kościoła umieszczano Chrystusa i Madonnę, w niszach i zagłębieniach muru były postacie świętych, głowice kolumn były oplecione ornamentami z roślin, sylwetek ludzi, zwierząt, ptaków. Dzieła rzeźby romańskiej służyły nie tylko dekoracji. Ich najważniejszym zadaniem było nakłonienie ludzi, przede wszystkim tych nie umiejących czytać, do wierności nakazom ewangelicznym i kościelnym, do życia w cnocie, oraz pokazanie im, jak będzie nagrodzone życie cnotliwe, a jak ukarane życie w grzechu. Takie malowane i rzeźbione nauki nazywano „Biblią ubogich”. Artyści nie starali się oddać rzeczywistego wyglądu postaci. Układy postaci były rozmaite, dostosowane do miejsca w kościele. Tylko Chrystus w portalach trwał sztywny, nieporuszony i surowy. Twórcom romańskim zdarzało się także rzeźbić w drewnie. Były to rzeźby trójwymiarowe.

top